Zanim w Biblii natkniemy się na słowo „Grzech", ukazuje się nam w całej plastyczności jego historia (Ro 3,1-13). Nie spotykamy się tu najpierw z teorią, a potem z praktyką, wprost przeciwnie: najpierw jest praktyka, a z niej wyprowadzona jest podstawowa zasada. Grzech znalazł dojście do tego świata poprzez podstępne pytanie: „Czy to prawda, że Bóg powiedział?" (Ro 3,1).

Grzech jest działaniem, które skierowane jest przeciw woli Boga.

Doskonałym zwierciadłem do rozpoznania swej grzesznej natury jest dziesiecioro przykazań Bożych (Wy 20,1-17) oraz Kazanie na Górze (Mt 5-7). Jeżeli ktoś żyje bez słowa Bożego, nie zna w ten sposób woli Boga i dlatego też żyje automatycznie i permanentnie w grzechu.

Pierwsze użyte w Biblii słowo na oznaczenie grzechu (hebr. chattath) w I Księ­dze Mojżesza 4,7 oznacza „chybić celu", tak samo należy tłumaczyć greckie słowo „hamartia". Inne znaczenia słowa „grzech": odgałęzienie, przekręcenie (hebr. awon), złośli­wość, chytrość, podłość (hebr. raa), gwałt (hebr. chamas), zły charakter (hebr. rescha). Już sam brak spawiedliwości jest grzechem: „Biada temu, który buduje swój dom, pomijając sprawiedliwość." (Jr 22,13).

W Nowym Testamencie odpo­wiednia definicja grzechu brzmi następująco: „Wszystko bowiem, co się czyni niezgodnie z przekonaniem, jest grze­chem." (Rz 14,23). W Ewangelii Jana 16,9  Jezus identyfikuje grzech generalny z brakiem związku z Nim  - „bo nie wierzą we mnie."

Grzech jest zakłóceniem związku Boga i człowieka.

Kto nie dozna zmiany kursu poprzez nawróce­nie i przebaczenie (1 J 1,9), ten przeżyje następstwo „odga­łęzienia" jako niezmienne prawo: „Albowiem zapłatą za grzech jest śmierć" (Rz 6,23). U wielu ludzi na pierwszym miejscu wartości stoi zdrowie, ale oni nie dostrzegają tej naj­straszniejszej choroby: grzechu - choroby śmiertelnej.

Fragmenty z książki  prof dr inż. Wernera Gitta - "Pytania ..."

Powrót